به خدا خسته شدم از بس به آدمایی که   

میخوان جای تو رو تو قلبم بگیرن

گفتم : ببخشید اینجا جای دوستمه ، الان برمیگرده ...!!!

نمی خواهم نبودنت

از شمارش انگشتانم بیشتر شود...

اما این روزها کاری از دستانم بر نمی آید...

پشت همین واژه ها

پنهان می شوم

تا تو پیدایم کنی

دستم نرسد به دیوار تا بگویم سُک سُک

آن وقت تکیه بدهم به توبگویم

بالاخره پیدایم کردی...

به خدا حافظی تلخ تو سوگند نشد

که تو رفتی ودلم ثانیه ای بند نشد

لب تو میوه ممنوع ولی لبهایم

هر چه از طعم لب سرخ تو دل کند نشد

با چراغی همه جا گشتم وگشتم در شهر

هیچ کس هیچ کس اینجا به تو مانند نشد

هر کسی در دل من جای خودش را دارد

جانشین تو در این سینه خداوند نشد

خواستند از تو بگویند شبی شاعرها

عاقبت با قلم شرم نوشتند:نشد!

گفتي :عاشقا نهايت عشق نيست

                              گفتم: سبزه زلرش باطل نيست

گفتي :شعر هايت همه رنج و عذاب

                           گفتم :عاشقم بر فرض محال

گفتي :عشق چيست تو مي داني؟

                        گفتم :عشق هست معناي ناداني

گفتي :عشق فقط غم نيست

                       گفتم :غمش تموم زندگي ايست

گفتي:چرا عشق همزبانش دوري ايست

                      گفتم:شيريني اش درد دو ري ايست

گفتي:چرا ماندن هميشه سخت است؟

                      گفتم:كودك عشقت كم سال است

گفتي:مرا اين شوريده حالي چه حاصل ؟

                    گفتم : زماني مي رسد داني بي حا صل

گفتي:پس از عشق فا صله گيرم

                   گفتم:از نفسهايم چه بگويم

گفتي :بي ترديد عاشقم كردي

                    گفتم:عاشق نيستس عاشقي نكردي

گفتي:پس اين همه عذاب چيست؟

                     گفتم:عاشقا نه هايم همه دلتنگي ايست

گفتي :از من خام نباش دلگير

                     گفتم:عشق حاصل همين خا مي ايست

گفتي مي پندارم كه تو عاشق تريني

                   گفتم:عاشق ترين هم شود قرباني

گفتي:قربا ني تو ميشوم روزي

                  گفتم:آن روز من دهم ميهماني

گفتي :مهما ني اش به عهده ي من

                    گفتم:مهمانش تو هستي در مرگ عاشقا نه ام

گفتي : اخر داستان عشقت همين بود؟

                    گفتم : معني عشق همين است

گفتي:پس عشق از وصال مي گريزد

                    گفتم:وصال به پاي عشق نمي سوزد

گفتي :عشق چيست بي حاصل؟

                      گفتم :حاصلش نيست وصال عاشق

گفتي: پس ما هر دو عاشق ترينيم؟

                       گفتم :خوب مي داني كه هر دو غافل ترينيم

گفتي:پس هر دو مي شويم قرباني

                       گفتم:گر شويم قرباني ما هم ماندگاريم

بي‌دل وخسته دراين شهرم ودلداري نيست

غم دل باكه توان گفت كه غمخواري نيست

شب به بالين من خسته به غيرازغم دوست

زآشنايان كهن ياروپرستاري نيست

يارب اين شهرچه شهريست كه صديوسف‌دل

به كلافي نبردپشم وخريداري نيست

فكربهبودخوداي دل بكن ازجاي دگر

می‌نویـسم، چـون می‌دانم هیچ گـاه نوشته‌هایـم را نـمی‌خوانی، حرف نمی‌زنم، چون

می‌دانم هیچ گاه حرف‌هایم را نمی‌فهمی، نگاهت نمی‌کنم، چون تو اصلا نگاهم را

نمی‌بینی،صدایت نمی‌زنم، زیرا اشک‌های من برای تو بی‌فایده است، فقط می‌خندم،

چون تو در هر صورت می‌گویی من دیوانه‌ام

قامت پنــجره اینبارشکست

حیف شد حرمت دیدار شکست

آمدم پیش تو آهـی بکشم

بغض بین در و دیوار شکست

آنقدر سخت به من سنگ زدی

که دل سنگ هم انگار شکست

خواب دیدم که به دارم زده ای

گریه کردم کمر دار شکست

قلمــم حکم سرافـرازی ها

پیش تو خم شد و ناچار شکست

آیا این تقدیر منه؟؟؟؟؟

تا روزها در جاده دلتنگی بنشینم و

افسوس دوری تو را بخورم.

درختان جاده زندگیم در حال خشک شدن هستند.

افسوس که تو دیگر در کنارم نیستی

افسوس که سرنوشت برای ما جدایی را رقم زده .

افسوس که هرچه بدوم و بدوم تو دور و دورتر می شوی

گفتی ما بدون هم خوشبخت تریم اما....

اما خوشبختی من در با تو بودن بود

افسوس که خوشی ها تمام شد

افسوس که باهم بودن ها تمام شد

اما اگر تو بدون من خوشبختی

دوری را تحمل می کنم

من و تو دو خط موازی بودیم که هرگز نقاشی پیدا نشد

تا دو سر ما را عاشقانه به هم برساند

و تا آخر این دنیا موازی خواهیم ماند.

لعنت به این دنیا!!!

پروانه به شمع بوسه زد و بال و پرش سوخت

                                      بیچاره از این عشق سوختن آموخت

فرق منو پروانه در اینست

                               پروانه پرش سوخت ولی من جگرم سوخت

  سنگ صبوری ام شکست 

  بر سر حوری ام شکست 

  چون که نیامدش به من 

  صنم ز دوری ام شکست 

  چون که نبودش بت من 

  کوزه اشک کوری ام شکست 

  من چه کنم ز دست او 

  که دست زوری ام شکست ...

سکوت کن دلم اینجا سکوت اجباریست !!!!

اگر چه حرف و غزل از نگاهمان جاریست

همیشه عشق برایم سکوت و ابهام است

شبیه دیدن تو بین خواب و بیداریست

دلم شکست تا خدا و آه ای مردم

چقدر طعنه و زخم زبانتان کاریست

سکوت کن دلم اینجا سکوت اجباریست !!!!

تکیه به شونه هام نکن٬من از خودت خسته ترم

برای من بازی نکن٬من از تو دیوونه ترم

اشکاتو هی نشون نده٬من از تو دل نازکترم

اما اگه پاش برسه من از تو بی وفاترم

کی گفت به جرم عاشقی یه عمری پرپرم کنی؟

کنج قس تو بی کسی چادر غم سرم کنی!

کی گفت که عشقتو عزیز پنهون کنی ازینو اون؟

به خاطره خودت شده پا بذاری رو قولامون! 

کی گفت بری تنها سفر ٬منم تو جاده ها باشم؟

چشمام همیشه پی تو منتظر خبر باشم!

یه عمر منو بازی دادی

حسرتو خون دل دادی !!!

یه عمر با اون سکوت سرد

سیاهی تحویلم دادی!!!

ما که به هم نمی رسیم    

بسه دیگه بزار برم

خسته شدم از انتظار

می خوام که تنهات بزارم!!!

وقتی که تنها بمونی 

قدر منو خوب می دونی

اما بدون دیر میشه و

با رویا تنها می مونی!!!!!

بهار بانو  

توی این زمونه عشقم دیگه مشتری نداره

قصر رویا های آبی حتی یه پری نداره

دیگه این دوره زمونه عاشقی سرش نمیشه

دیگه کشکه بشی فرهاد و بری دنباله تیشه

دنیا این روزا همینه یه روزی خوبه یه روز بد

یه روزی یکی میاد و جلوی راهت میشه سد

میگه توی این زمونه فرهاد قصه ها میشه

میگه کاری کردی با اون بشه مجنون تا همیشه

مثه ماستای چکیده عشقش اول سفته سفته

با غرورش میگه صدبار مگه عاشق شدن مفته

هی واسش از چپ و از راست یا آهنگ یا شعر میخونه

میگه فرهاد کیه؟دیگه بیستون کندن آسونه

واسه شیرینه بیچاره همش از کوه کنی میگه

 همش از اینکه تو هر روز توخیاله منی میگه

تندوتند نامه و تلفن پشت سر هم

از این حرفا که عزیزم نخوری یه وقتی تو غم

اوایل عاشقیاش وقتی میشه آخره ماه

چشماش انگار نمیبینه رقمای فیشه همراه

خلاصه هی خالی بندی،هی دوست دارم،عزیزی

خودتون بهتر میدونید،هم دروغ،هم زبون ریزی

یکی دو ماهی که که طی شد،ترش میشه ماسته چکیده

مجبوری دوغش کنی چون،چون مزه ی خوبش پریده

آره دیگه اون زمونه که میگن:عشق مثه دوغه

مجنونا هی لیلی میخوان،سرشون خیلی شلوغه

مجنونی که هی میگفتش:مثه پرتقال دزفول

عشقمون خیلی شیرینه،درسای عشقُ شده فول

رو میشه دستش که آره

حالا که بشکن بشکنه امیدوارم یکی هم ماله تورو بشکنه

 

رفتن تو براي دلم چه غريب بود

اينکه دگر مرا دوست نداشتي عجيب بود

تو که پيوند داده بودي دل مرا با عشق

چشم هايت براي درد دلم چون طبيب بود

تو که با نگاه هاي من حرف مي زدي

باورم نمي شود که نگاهت فريب بود

اولش شرم از تماشاي من داشتي جنس و رنگ نگاهت نجيب بود

رفتي و با غمت ماندم و رودي از اشک

چشم من ديگر از ديدنت بي نصيب بود

باورم نمي شود من تو را با کسي ديدم آنروز

آه خداي من چه کنم او رقيب بود

چشم هاي زارو حال بيمارم از نديدنت

مثل فصل خزان يک درخت سيب بود

مي پذيرم کسي ديگري را تو مي خواهي

قهر تو چون کشیدن دلم به صلیب بود

                                                                                                                                        بهار بانو

                                                                                                                                            ۲/۱۰/۸۴   

خــانه ات گــــردد خـراب روی سرت ،خانه خراب

چشــم هایت وا کــن ایـن دنیــا بود تنها ســـراب

ســـوختـم در آتش هجـــــر عــزیــزان این چنین

آتشی دیگـــر نـزن بــر من کـــه گـــردیـدم کباب

آن چنــان ســاییـده اند روح و تنــم ایـن غصه ها

نازکـم ،خــواهم شکست با یک تلنگر چون حباب

مرگ من روزی فرا خواهد رسید

در بهاری روشن از امواج نور

مي رسد روزي كه فرياد وفا را سر كني

مي رسد روزي كه احساس مرا باور كني

مي رسد روزي كه نادم باشي از رفتار خود

خاطرات رفته ام را مو به مو از بر كني

مي رسد روزي كه تنها ماند از من يادگار

نامه هايي را كه با درياي اشكت تر مي كني

مي رسد روزي كه تنها در مسير بي كسي

بوته هاي وحشي گل را ز غم پر پر كني

مي رسد روزي كه صبرت سر شود در پاي من

آن زمان احساس امروز مرا باور كني

سوختم بزن باران شايد تو خاموشم کني

شايد امشب سوزش اين زخم ها را کم کني

 آه باران من سراپاي وجودم آتش است

 پس بزن باران شايد تو خاموشم کني

شبیه برگ پاییزی ، پس از تو قسمت بادم

   خداحافظ ، ولی هرگز نخواهی رفت از یادم

      خداحافظ ، و این یعنی در اندوه تو می میرم

         در این تنهایی مطلق ، که می بندد به زنجیرم

            و بی تو لحظه ای حتی دلم طاقت نمی آرد

               و برف نا امیدی بر سرم یکریز می بارد

                  چگونه بگذرم از عشق ، از دلبستگی هایم ؟

                     چگونه می روی با اینکه می دانی چه تنهایم ؟

                        خداحافظ ، تو ای همپای شب های غزل خوانی

                           خداحافظ ، به پایان آمد این دیدار پنهانی

                              خداحافظ ، بدون تو گمان کردی که می مانم

                                 خداحافظ ، بدون من یقین دارم که می مانی !!!

دعوتم کن به یه بوسه گوشیه دنج یه رویا

من میخام با تو بمونم از الان تا ته رویا

من میخام باشم کنارت با همین رویا بمیرم

من میخام بمیرم اما دستاتو توی دستام بگیرم

واسه به تو رسیدن این همه شب رو دویدم

خسته از طلوع فردا شب به شب خوابتو دیدم

           هنوز بدرود نگفتی

                              دلم برات تنگ شده

                             چه بر من خواهد گذشت

                               زمانی که از من دور باشی

                                                    وقتی تنهایی

                                               به من بیندیش

                                   که من در رویای تو

                             شعر خواهم سرود

                            برای چشمانت و دلتنگی         

ببین اندام تنهاییم را 

که در لحظه های خاکستری

در انتظار طلوع خورشید است

چه زود فراموش می شوم

انگار سالهاست که من مرده ام

اما هنوز ذهن زخمی ام

یاد تو را نشانه می رود     

تا حرف می زنی

چشمانم خیس می شود

گویی غمی در صدایت نهفته است

کی با اشکای تو یه اسمون ستاره ساخت

کی بود که به نگاه تو دلش رو عاشقونه باخت

کی بود که با نگاه تو

خواب و خیال عشق و دید

کی بود که واسه تو از همه دنیا دل برید

نگو کی بود کجایی بود

اون که برات دیوونه بود

رو خط به خط زندگیش از عشق تو نشونه بود

من بودم اون که دلش رو ساده

به پای تو گذاشت

اون که واسش بودن تو به غیر غم چیزی نداشت

من بودم اون که دل اخر عشق تو رو خوند

اون که به جای عاشقی حسرتشو به دل نشوند

حسرت دوست داشتن تو همیشگی بود